مقدمه

اعتراضات زندان شيبان اهواز از آنجا آغاز شد كه ماموران اجراى احكام دو تن از زندانيان سياسى محكوم به اعدام به نام‌هاى علی خسرجی و حسين سيلاوى را جهت اجرای حكم اعدام از بند ٥ خارج می‌كنند. آنان قبل از رسیدن به افسر نگهبانی مقابل بند ١٠ در اعتراض به عدم رسیدگی به پرونده‌هاى خود با مامورین درگير می‌يشوند و حسين خسرجي تلاش می‌كند سلاح یکی از ماموران را بگيرد اما موفق نمی‌شود.

زندانيان بند ١٠ كه درگيرى را ميبينند اقدام به كوبيدن درها و سر و صدا و شعار دادن ميكنند تا اين دو زندانى را نبرند. با توسعه اعتراضات ،زندانيان بند ٥ بعد از شنيدن خبر اقدام به سر دادن شعارهاى حماسه اى و مسالمت‌آميز ميدهند و خواستار بازگرداندن خسرجى و سيلاوى ميشوند. دقايقى بعد زندانيان بندهاى ٨ و ٩ و١٠ پتوها را آتش ميزند. نيم ساعت بعد زندانيان بند ٥ نيز پتوها را آتش ميزنند. ماموران بلا فاصله بر پشت بام بندها پخش شده و اقدام به تيراندازى مستقيم عليه زندانيان ميكنند و بقيه ماجرا. علي خسرجى و حسين سيلاوى به همراه ناصر خفاجى ( به مدت ٣ سال در زندان سپيدار در سلول انفرادی است) كه هم پرونده هستند  توسط ماموران برده می‌شوند و تا كنون خبرى از سرنوشت آنان نيست و احتمال اجراى حكم اعدام ٣ تن به طور مخفيانه وجود دارد.

 

سه شنبه ۱۲ فروردین ۱۳۹۹.                                     

  این روز در تقویم رژیم ایران به نام روز جمهوری اسلامی ایران می‌باشد، تعطیل بودن این روز آرامش و سکوت را در کالیدورهای زندان مرکزی اهواز دوچندان کرده است.

ساعت ۱۴ : درب تمام بندهای زندان بسته شده، درون بندها جنب و جوش بی پایان انسانهای متحرک برای اثبات زنده بودن ادامه داشت. اما بر محیط خارج از بندها سکوت مرگباری حاکم بود.   کارمندان ناپدید شده بودند گویی که امروز هیچ کس سرکار نیامده است.  چند زندانی بین افسر نگهبانی و بندهای مختلف تردد می کردند و فقط صدای خشک و زجر آوری صندلهای آنها به گوش می رسید. ساعت ۱۴:۴۵ دقیقه صدای جنب و جوش و حرکت در کالیدورهای زندان به یک دفعه بلند شد،مثل این می‌ماند که کارمندان از قیلوله خود بیدار شده اند و به محل پست و کار خود هجوم برده اند، سر و صدای باز و بسته شدن درب‌ها و داد و فریاد کارمندان و اهانت‌های مستمر آنها به درخواست های زندانیان ، روز پر کار و شلوغ را بعد از آن سکوت تداعی می کرد اما این حرکت انفجاری کارمندان ساعت ۱۴:۵۰ به پایان رسید و به یک باره تمام صداها قطع شد.

ساعت ۱۵: 

زندگی درون بندها همچو روال سالیان سال زندان ادامه داشت، اما از کالیدورهای زندان هیج صدایی به گوش نمی رسید، حتی صدای صندلها هم قطع شد، چند دقیقه صدای کوبیدن در به گوش رسید اما آن هم فراموش شد، گویی که کوبنده امید به باز شدن درب را از دست داده. در چنین روزی تضاد سکوت بیرون و روتین بندها برای هیچ کس شبه انگیز و جای سوال نبود، چرا که آن روز، تعطیل بود، در آن زمان بیماری کرونا در زندان شیوع پیدا کرده بود، گرمای ظهر نیروی هر جنبنده‌ای را از او سلب میکرد و هزاران درد و خواسته دیگر که ذهن هر زندانی را مشغول می‌کند. با تمام اینها سکوت حاکم بر خارج از بندها بسیار سنگین بود. به طوری که سایه این سنگینی کم کم به درون بندها گسترش می یافت و از جنب و جوش انسانهای متحرک محصور در زندان هم می کاست. این سکوت باید شکسته می شد تا سنگینی آن تمام بندها را در کام خود نبرده ، ناخود آگاه و به طور غیر طبیعی همه منتظر شکست سکوت در خارج از بندها بودند، این شکست باید در کالیدور منشاء آن صورت گیرد، چرا که زندگی درون بندها روال ثابت و تکراری خود را دارد تا هر روز زندانی همچون روز قبل و بعد سپری شود تا گذر زمان را فراموش کند. ناخواسته تمام حواسها به کالیدور بود، حواس تمام زندانیان دلتنگ و خسته. اما جز سکوت مطلق هیچ انتظاری از آن نداشتند. به

ساعت ۱۵:۲۰ : در لحظات ادغام شده بین سکوت و سکون و خاموشی و نامیدی ،صدای باز شدن درب کشوئی آهنی افسر نگهبانی، به گوش تمام افرادی که از سنگینی سکوت آن روز رنج می‌بردند رسید، صدا آنقدر واضح بود که گویی ناظر بازشدن آن هستند.ان صدای معمولی و مستمر که در روزها و ساعتهای معمولی چندین بار بازوبسته می‌شد و گاهی حتی صدای آن بین هیاهوی زندانیان شنیده نمی‌شد، اما این بار باز شدن آن درب سکوتی را شکست که سنگینی آن می‌رفت تا تمام زندان و زندانیان را به کام خود بگیرد. آن صدا در آن روز منشاء حرکت و زندگی جدیدی برای تمام افرادی شد که سنگینی سکوت آن روز ، بغض آنها را شدیدتر میکرد.

درب کشوئی باز شد و صدای حرکت تمام کارمندان در کالیدور پیچید همه آنها در محل پست خود حضور یافتند این امر نوید رویدادی در پیوست داشت. طولی نکشید که پشت‌سر آنها چندین مأمور مسلح وارد کالیدور شدند و به سمت بند پنج حرکت کردند.تا قبل از آن روز هیچ سلاحی وارد کالیدور زندان نشده بود، اما این مامورین مسلح جلوی درب بند پنج موضع گرفتند طوری که بعد از باز شدن درب بند زندانیان آنها را نبینند.پاس کلید دو زندانی را فراخواند،« علی خسرجی ،حسین سیلاوی، افسرنگهبانی» این پیام به آن معنا بود که دو فرد ذکر شده باید به افسر نگهبان مراجعه کنند.علی و حسن از بند خارج شدند و خود را وسط چندین مأمور مسلح دیدند،درب پشت سر آنها بسته شد. این فراخوان بوی مرگ میداد و علی و حسین آن را درک کرده بودند ،پاس کلید با حقارت و خباثت به آنها دستور حرکت داد،اما دو زندانی می‌دانستند که در سایه این مأموران مسلح خوی مرده‌خواری این پاس کلید بیدار شده است. دو زندانی با بدرقه ماموران به سمت افسر نگهبان حرکت کردند.اما حسین قصد تسلیم شدن نداشت و می‌خواست مرگ ظالمانه خود را با آنها تقسیم کند. در همان لحظات اندک تصمیم خود را گرفت و قبل از اینکه به افسر نگهبان برسند جلوی درب بند ۱۰ به سمت مأمور کنار خود هجوم برد و اسلحه او را گرفت، اکنون اسلحه در دست حسین بود ولی نمی‌دانست باید به سمت جلادان خود شلیک کند یا آنها را تهدید نماید، اما گویی که همه حاضران منتظر این عمل حسین بودند،تا عکس العمل خود را به نمایش بگذارند،تیراندازی ماموران به سمت زندانیان شروع شد و حسین از ناحیه دست مجروح شد و با ادامه تیر اندازی هر دو زندانی را نقش زمین کردند. این رویداد جلوی درب بند ۱۰ زندان مرکزی اهواز رخ داد.صدای زندانیان از این بند بلند شد ،به درب و دیوار می‌کوبیدند و نفرین میکردند تا شاید درد و اعتراض خود را یا کمک به دو زندانی را به گوش جنایتکاران مسلح برسانند.اما تیراندازان به سمت درب بند برگشتند و فریاد زندانیان بالاتر رفت و شعله آتش جهنمی زندان مرکزی اهواز در روز سه شنبه ۱۲ فروردین را برافروخت. زندانیان عصبانی و خسته از شنیدن جوابهای رد به خواسته‌های آنها و نگران از  بیماریهای عدیده منتشر شده در زندان شروع به شعار سر دادند کردند و هر آنچه را قابل حمل در هواخوری بود به اطراف پرتاب کردند، پرتاب اشیاء به بند ۹ رسید. زندانیان بند ۹ که نظاره‌گر رویدادهای کالیدور نبودند و فقط صدای شلیک و سپس اعتراض و فریاد زندانیان بند همجوار خود را شنیده بودند و خود هم همچون دیگر زندانیان این جهنم ، به مثابه افرادی که به نقطه نیستی رسیده‌اند، افرادی که خود را از شمار فراموش شدگان میشمارند ابایی از انفجار و رها سازی بغض خود ندارند.صدای فریاد و اعتراض بند ۹ در حمایت از اعتراض بند ۱۰ بالا رفت و این فریادها به بند ۸ منتقل شد ، زندانیانی که از ساده‌ترین حقوق انسانی محروم بودند و از امکانات بهداشتی و درمانی در زمان شیوع انواع بیماریها از جمله انتشار ویروس کرونا در زندان نصیبی نداشته اند و از حقوق قانونی خود مانند مرخصی و عفو محروم میشدند تا در عوض از طرف مسولین زندان تحقیر شوند و بی ارزش جلوه نمایند. اکنون صدای فریاد بغضها را به گوش خود می‌شنیدند، همگی کنار هم صدای آزادی سر دادند و گرمای زندگی و احساس بودن را به تن خود اشنا کردند. این فریادها را مسولین ، عصیان و شورش نام می‌نهند.

صدای اعتراضات از بند ۵ هم شنیده شد ، بندی که اکثر زندانیان سیاسی را در بر می‌گرفت فریادهای آزادی و آزادگی ،شعارهای زندگی از بند ۵ به تمام بندهای زندان رسید.

ساعت ۱۶:

آتش فریادهای زندگی و اعتراض زندانیان در تمام بندهای زندان شیبان شعله ور شده بود، این لحظات برای زندانیان زمان احساس زندگی و زنده بود را به همراه داشت، زمان شنیدن ندای آزادی ، این نداها باید به بیرون از زندان مخابره می‌شد، اما هیچ راهی جز دود و آتش نبود،زندانیان بند ۸ آتش را در هواخوری بند شعله‌ور کردند و هر آنچه سوختنی بود را برای روشن نگه داشتن آن می‌سوزاندند، سپس شعله های آتش از بند ۹ و ۱۰ سر برآورد، زندانیان بند ۵ هم اقدام به آتش افروزی کردند و در بندهای ۶ و ۷  طبقات دوم بندها و کتابخانه آتش گرفتند. دود و آتش پیام رسان رویدادهای زندان به دنیای بیرون از آن بود، زندانیان می‌دانستند که ماشین سرکوب و جنایت رژیم به زودی روشن خواهد شد و ندایی سریعتر از دود و آتش در دسترس زندانیان نیست، این پیام به وضوح مخابره شد و به روشنی پیام زندانیان را به دنیای بیرون رساند، و تصاویر آن در همان دقایق اولیه در جهان پخش شد، اما هیچ خواسته و عکس العملی ماشین انتقام و جنایت رژیم را متوقف نخواهد کرد.مردم برای حفظ جان فرزندانشان به سمت زندان روانه شدند اما ....

ساعت ۱۷:

دقایقی از ساعت پنج گذشت که صدای شلیک به گوش رسید.کم کم فریادهای نامفهوم از پشت بام زندان به همراه شلیکهای مستمر می‌رفت تا بر صدای اعتراض و فریاد بغض آلود زندانیان چیره شود. رییس زندان احمد آزاده و غلام نژاد مسول حفاظت زندان رهبری سرکوب را به عهده گرفته‌اند. خسروی مسول گارد ویژه و برمزیار معاون رییس زندان به همراه ذولفقاری مدیر داخلی مسلح به سلاحهای کلاشینکف و شکاری روی پشت بامها حاضر شدند. هدف آنها زندانیان خاصی بین معترضین بودند و دنبال آنها می‌گشتند و مستمر تیراندازی می‌کردند به همراه آنها کارمندان دیگر هم مسلح شده بودند و مشغول شکار طعمه‌های خود بودند از جمله: مجید موسوی، حاچمی، سخیراوی، حاتمی، سجادی،مظاهری،حسن زاده، احمدی، عبدویس، لاله‌زار، سمائی، مجید فاضلی، عدنان موسوی و روؤفی بودند.هر مجموعه از کارمندان به همراه سربازان بیشمار مسولیت بخشی از سرکوب زندانیان را با بی‌رحمی کامل داشتند، پشت بامها را اشغال کردند و بدون هشدار با بی‌رحمی کامل شروع به تیراندازی مستقیم کردند. تیراندازی همراه با گازهای اشک آور فرصت پناه گرفتن زندانیان را از آنها سلب کرد.پناه گرفتن زندانیان در اتاقهای مختلف هم باعث مصونیت آنها نشد و شلیکها و گاز اشک آور به درون اتاق انجام میشد ،این تیراندازی ادامه داشت و تمام زندانیان مجروح شدند، تمام شیشه‌ها و کولرها و بخاریهای زندانیان روی سر آنها آوار و متلاشی می‌شد. حدود ساعت پنج و نیم هیچ جنبنده‌ای در هواخوری ها نبود، اما تیراندازی ادامه داشت به یکباره کارد ویژه تحت پوشش این تیراندازی وارد بند ۸ شد، یورش گارد ویژه به بند با سلاحهای سرد همچون باتوم و کابل و لوله‌های نرم و میله‌های گرد آهنی همراه بود، به تک تک اتاقهای بند وارد می‌شدند و با ضرب و شتم زندانیان را به وسط هواخوری منتقل می‌کردند.نه به پیرها و بیمارها رحم کردند و نه به زخمیها و معلولین، آنها همه را کبود و زخمی کردند. سپس سربازان در دو صف رو در روی هم قرار گرفتند و تونل مرگ تشکیل دادند و طول مسیر را با خرده‌شیشه پر کردند و زندانیان را پا برهنه مجبور به عبور از ضربات سربازان و روی خرده‌شیشه ها به سمت سوله زندان کردند.

در سوله هم سربازان زندان منتظر آنها بودند تا با ضرب و شتم از آنها استقبال کنند.گارد ویژه سپس به سمت بند ۵ روانه شد

ساعت ۱۸:

گارد ویژه تحت پوشش تیراندازان پشت بام به وحشیانه‌ترین شکل وارد بند ۵ شدند، به تک تک اتاقهای وارد و با ضرب و شتم زندانیان آنها را به وسط هواخوری منتقل کردند، ضرب و شتم همراه با شعارهای نژادپرستانه مسولین زندان از پشت بام ، زندانیان مجروح را متقاعد به واکنش نشان دادن نکرد تا بهانه‌ای برای جنایت به دست آنها دهند،  بعد از خروج زندانیان اتاق ۶ بند ۵ توسط گارد ویژه ، مکان حفاری در آن اتاق برملا شد، و این اکتشاف نیروی جدیدی برای گارد ویژه شد تا خوی وحشی گری خود را قویتر کند و همچون کفتاران گرسنه به سمت زندانیان در هواخوری یورش ببرند و همه آنها را خونی و نقش بر زمین کنند. در این یورش وحشیانه اغلب زندانیان دچار مصدومیت عضو و یا شکستگی شدند، سپس گارد ویژه آنها را مجبور کرد از تونل مرگ عبور کرده و به سوله منتقل شوند، هر کدام از زندانیان که در صدد کمک به دیگری بر می‌آمد بیشتر مورد آزار و اذیتهای مامورین قرار می‌گرفت، زندانیان در محوطه سوله به شکل کلونی در مکانهای مختلف و دور از هم قرار داده می‌شدند،کلونی بند پنج اجساد روی هم انباشته بود که خون از سر و صورت همه جاری بود، با این همه ضربات احمقانه سربازان بر تن بی‌حس زندانیان ادامه داشت. بعد از بند ۵ ، زندانیان بندهای ۹ و ۱۰ به سوله با همان نحوه برخورد منتقل شدند. و زندانیان بندهای ۶ و ۷ درون هواخوری ها پخش شدند .

ساعت ۱۹: 

تمام زندانیان در سوله مصدوم و مجروح بودند و هیچ کس اجازه درخواست یا صحبت نداشت، هر حرکت و تلاشی ضرب و شتم همه را در بر داشت، وضعیت زندانیان بند ۵ از همه وخیمتر بود، سالمترین فرد میان آنها دارای ۲۰ الی ۳۰ ساچمه در بدن به همراه مجروح یا مصدوم بودن عضوی از بدن، از کوری چشم و از کار افتادگی رودها تا شکستگی‌های مختلف و از هوش رفتن.توهین و شعارهای نژاد پرستانه و شکنجه کماکان ادامه دارد و نه پیر و بیمار و نه معلول و ناتوان را مستثنی می‌کردند، گویی که زنده ماندن آنها باعث خشم و غضب مسولین شده و از سربازان انتظار داشتند به زندگی تک تک آنها خاتمه دهند.صدای آمبولانس در بیرون محوطه زندان به گوش می‌رسید.

ساعت ۲۰:

بعد از رسیدن آمبولانس‌ها بیش از ۲۵۰ نفر را با پتو درون آنها منتقل کردند،مجروحین روی هم درون آمبولانس قرار می‌گرفتند، و در این بین تعداد ۱۴ جسد از بندها خارج کردند و درون آمبولانس‌ها جا دادند و تمام تلاش خود را کردند تا قابل شناسایی نباشند.

ساعت ۲۱ به بعد:

از ساعت ۹ شب تا ۱۲ چندین گروه از زندانیان را از تونل مرگ در سوله گذراندند. شکنجه و ضرب و شتم زندانیانی که درخواست و یا آه و ناله میکردند ادامه داشت و هیچ گونه درمان و یا مراقبتی از زندانیان نشد، علاوه بر از آب دادن به زندانیان ممانعت میکردند.

بعضاً صدای تیر اندازی در محوطه بیرون از زندان به گوش می‌رسید که گویی این تیراندازی برای ممانعت از تجمع خانواده‌ها بود و چند نفر هم مجروح و بعضاً دستگیر شده بودند.

زندانیان آن شب را در سوله گذراندند، مسولین زندان برای تمیز کردن بندهای تعدادی از اجیر شدگان خود را از بند باز زندان مرکزی فراخواندند و آنها را روانه بندها کردند. ساعت ۵:۳۰ دقیقه صبح بعد از اعلام جابجایها در آمار بندها و تغییر وسیع و هدفمند در اسکان مجدد زندانیان آنها را در گروه‌های کوچک به بندهای مورد نظر انتقال دادند.

ورود به بند به معنای پایان کارزار نبود. بعد از ورود زندانیان به بندها نفرت و کینه مسولین و برنامه‌های آتی آنها نمایان شد، بندها تمیز نشده بودند بلکه جارو شده بودند به این معنا که هر آنچه در بندها قابل حمل بود سرقت شده بود و تمام کارت‌های اعتباری زندانیان و وسائل شخصی آنها توسط آن گروهی که به بهانه تمیز کاری وارد بندها شده بود به سرقت رفته بودند، و افزون بر این سرقت هر وسیله‌ای که غیر قابل حمل بود یا که منفعتی برای آنها نداشت از کار انداخته بودند و آن را معدوم کرده بودند، مثلاً کولرهایی که از تیراندازی سالم مانده بودند را تخریب کرده یا بخاری‌ها را معدوم کرده بودند و تمام فلاکس ها و .... را شکسته بودند، و غیر از آن دربهای سرویسهای بهداشتی برداشته شده بودند و برق ،گاز و تلفن قطع شده بودند، و تمام دوربین‌ها در زندان از کار افتاده بودند.این شرایط و قوانین جدید زندان مرکزی اهواز ( شیبان) است.

برخی از زندانیان برای ادای شهادت بر علیه دیگر زندانیان و پرونده سازی مرتبا به دفتر حفاظت فراخوانده می‌شدند از جمله: ماهر بنی سعید، حسن جلالی، مازیار معمولی، صادق عیاشی، عادل عیاشی، محمد گله، علی گله، این زندانیان تمام گزارش‌های مسئولین را تایید و شهادت میدادند و برای رضای حفاظت زندان و مدیر داخله آن هر داستان خود ساخته ای را برای مسئولین تأیید میکردند.

زندانیان مجروح و مصدوم هیچ گونه درمانی دریافت نکردند و هیچ کس به بهداری زندان اعزام نشد، و دکتر پنجه کل در آن زمان مسئول بهداری بود خود جلاد و شکنجه‌گر زندانیان بود و با وحشی‌گری و نژادپرستی زندانیانی که مجروح بودند را شکنجه می‌دادند، زمانی که زندانیان را به سوله منتقل می‌کردند او بر جراحات آنها میکوبید تا درد آنها را بیشتر کند و از پذیرش هر بیماری امتناع میکرد و آنها را با اتهام دروغگویی و معتاد به مواد مخدر بازمی‌گرداند ،البته این ذات قدیمی و همیشگی این شخص بوده است.

مداوای زندانیان مجروح و مصدوم در بندها توسط دیگر زندانیان که خود هم مجروح بودند انجام شد، و ادوات پزشکی آنها چیزی جز پارچه‌های لباس و سوزن های خیاطی جامانده از چپاول غارتگران.

بعد از رسیدگی زندانیان به وضعیت یکدیگر متوجه غیبت و ناپدید شدن افراد زیادی از دوستان خود می‌شوند از جمله : مهندس محمد علی عموری، سیدجابر البوشوکه، سید مختار البوشوکه، معین البوخنفر، علی مجدم، مهدی شریفی، قاسم سعد سواری، محمد حسن چلداوی، سید انور موسوی، سامی مرعی، جاسم حیدری، رضا حزباوی،قاسم کعبی، حسن فریسات، مسلم عیاری، هادی عبیداوی، مهدی حلفی و ... .

این افراد و خیلی بیشتر آن آنها در جریان سرکوب اعتراضات و بعد از بازگشت از سوله ناپدید شده بودند، مسئولین زندان هیچ گونه جوابگو یا صحبتی از آنها نمی‌کنند، بعد از گذر چند روز مشخص شد که بعضی از افراد ذکر شده به وزارت اطلاعات تحویل داده شده‌اند و برخی در سلولهای انفرادی زندان می‌باشند و چندین شخص از شدت جراحات در اماکن خاص نگهداری می‌شوند تا مرگ یا زندگی آنها رقم بخورد و خیلی از افراد کماکان هیچ خبری از آنها نیست ، افرادی چون علی خسرجی و حسین سیلاوی.

 

 

وضعيت بغرنج كنوني:

اکنون بعد از گذر قریب به سه ماه از آن رویدادهای تلخ و خونین، وضعیت زندانیان بسیار بغرنج و اغلب زندانیان که در جریان سرکوب مصدوم و مجروح شده‌اند کماکان از هر گونه درمان و مراقبت پزشکی محروم هستند ، ملاقات‌ها قطع و تماسها بسیار محدود در حد نیستی می‌باشد به طوری که چندین روز این امر باعث تجمع خانواده‌های زندانیان مقابل درب زندان شده تا اطلاعی از وضعیت فرزندانشان به دست بیاورند که باز با درهای بسته و سرکوب مواجه شدند.

از وضعیت زندانیان ، تعداد زیادی از زندانیان سیاسی از جمله مهندس محمد علی عموری، زهیر هلیچی، عبدالامام زائری، سجاد دیلمی، علی کعب عمیر، سید جابر آلبوشوکه و سید مختار آلبوشوکه بعد از تحمل دو هفته بازجویی در وزارت اطلاعات علیرغم جراحات و مصدومیت‌های فراوان که زمان سرکوب اعتراضات دیده بودند، اکنون در خطر پرونده سازی جدید علیه آنها از طرف وزارت اطلاعات و سازمان زندانها قرار دارند. وضعیت جسمی اغلب زندانیان بند ۵ زندان مرکزی اهواز وخیم است و جراحات آنها دچار عفونت‌های شدید شده است اما مسئولین زندان از اعزام آنها برای مداوا خودداری می‌کنند.

همچنین تعدادی از زندانیان از جمله دو برادر به نامهای سید جابر و سید مختار آلبوشوکه علیرغم جراحات و ممانعت مسئولین از دریافت درمان لازم و بعد از تحمل شکنجه و بازجویی در وزارت اطلاعات دست به اعتصاب غذا زده‌اند و اکنون وارد سومین هفته اعتصاب غذا شده‌اند و وضعیت آنها رو به وخامت است.

اما سه زندانی محکوم به اعدام ( علی خسرجی، حسین سیلاوی، ناصر خفاجی) از اولین روز شروع اعتراضات توسط نیروهای امنیتی به مکان مجهول منتقل شدند و از آن زمان هیچگونه خبری از وضعیت آنها نیست، و خطر اعدام مخفیانه آنها وجود دارد.
سازمان حقوق بشر اهواز
شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۹ مصادف با ٢٣ مي ٢٠٢٠